De schilderijen van Hanna Salonen zijn symbolisch en sprookjesachtig figuratief — geïnspireerd door de veelzijdigheid van het leven, van mensen én natuur. Haar werk varieert in toon: soms serieus, vaak ook met humor.
Tijdens Vreemde Gasten toont ze een nieuwe serie zwemmers naast werk gebaseerd op oudere thema’s. De rode draad is kwetsbaarheid.
Het werk van Hanna Salonen is te zien op Muurhuizen 54 A.
Cathérine Schoenmakers
Voor Vreemde Gasten combineert ze wol met andere materialen. De wisselwerking tussen het natuurlijke en het innovatieve staat centraal en toont dat textiel geen keuze hoeft te zijn tussen traditie en vernieuwing, maar een brug kan slaan tussen beide.
Cathérine Schoenmakers exposeert op Weverssingel 22, samen met Jolanda ter Hoeven.
Willy Schut
Tijdens een wandeling vindt Willy Schut twee stukken verweerd landbouwplastic — zwart, wit, met wat ze houdt voor prachtige roestplekken. Ze neemt ze mee. Thuis blijft ze zich afvragen: hoe kan plastic roesten?
Later vraagt ze een boer naar het mysterie. Hij schiet in de lach. “Stadsmeisje! Het is gier, gewoon gier.” Ze gieren het samen uit.Zo werd afval haar inspiratiebron en ontstond de installatie Echte schoonheid zit vanbinnen.
Willy Schut exposeert in het monumentale Mariënweerd, Nieuweweg 4. Daar is ook werk te zien van Pam Werlotte , Mark de Weger en Rini van Breukelen. De ingang tot de tentoonstelling is om de hoek, via de tuinpoort aan ’t Zand.
Het werk van Marja Selier is te zien op Muurhuizen 66. Daar is ook een video-installatie van Seger Verbist te bewonderen.
Sosse Serpenti (2001, Amersfoort) is beeldmaker en illustrator. Ze houdt zich bezig met de mens en de diverse werelden waarin die zich bevindt — met een voorliefde voor de tedere, tragikomische aard van het alledaagse.
Van oorsprong tekenaar, laat ze haar schetsen tegenwoordig uitgroeien tot werk in textiel, klei, papier-maché en andere materialen. Zo ontstaat een mixed media mengelmoes over intimiteit, natuur en geloof.
Sosse Serpenti exposeert op Muurhuizen 62, samen met Guy Gérard Ngono.
Rixt Siebinga schildert in olieverf, geïnspireerd door de natuur. Ze werkt graag buiten, direct naar waarneming, in een expressieve en ongepolijste stijl waarbij penseel- en paletmesgebruik zichtbaar blijven. Vluchtige momenten van licht, ruimte en rust zijn haar thema’s. Ze speelt met licht-donker, kleurcontrasten en perspectief, op zoek naar spanning tussen diepte en vlakheid.
Rixt Siebinga exposeert in de Amersfoortse Zwaan, Langestraat 61. Daar is ook werk van Nora Baetens te zien.
In het ruimtelijke werk van Anna Skubisz staan vergankelijkheid en de continuïteit van het leven centraal. Haar sculpturen zijn persoonlijk; ze verbeelden gevoelens die niet altijd een naam hebben.
Sinds de geboorte van haar kind brengt ze de werelden van moeder en kunstenaar naar elkaar toe, en verbeeldt ze hoe ze het moederschap ervaart. Ze werkt met natuurlijke materialen als wol en papier – materialen die ze met blote handen kan vormen, voelen en ruiken.
Anna Skubisz exposeert in Muurhuizen 179, samen met Titia Felderhof en Gemma Oosterhof.
Evelien Spoelder
Evelien Spoelder laat zich niet in een hokje plaatsen. Van geëngageerde papierkunst tot intuïtieve olieverfschilderijen op hout, van bloemkunst tot fotografie — ze werkt in tien disciplines en hergebruikt daarbij graag materialen. Haar opvallende kleurgebruik maakt haar stijl in alles herkenbaar.
Evelien Spoelder exposeert samen met Annemaria Kedves in Muurhuizen 145.
Elizabeth Stanley
Elizabeth schildert in acryl en olieverf op doek, maar werkt ook op houten panelen met epoxy giethars. In haar nieuwste werk komt haar fascinatie voor kleur en kleurcombinaties tot uiting. Haar grafische achtergrond is zichtbaar in haar monoprinten op gelplaat.
Het werk van Elizabeth Stanley is te zien in Flintsteeg 6, waar ze samen met Marian Dessing exposeert.
Robert Jan Stokman
Robert Jan Stokman studeerde Fotografische Vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en werkte daarna als freelance portret- en reportagefotograaf.
In 2014 kreeg hij een zware burn-out en depressie. Tijdens de treinreizen van en naar zijn therapie ontstond de fotoserie Onderweg — soms koud en anoniem, soms bijna sprookjesachtig. Hij fotografeert intuïtief met zijn iPhone, als een schetsblok zonder vooropgezet plan. De stad spreekt tot zijn verbeelding: als decor voor iets dat zou kunnen gebeuren, of voor wat zich achter de oppervlakte schuilhoudt.
Robert Jan Stokman exposeert samen met Caroline Nijland op Nieuwstraat 8.
Andreas Thedieck maakt, geïnspireerd door Magritte’s Ceci n’est pas une pipe, fotoseries waarin de verhouding tussen werkelijkheid en afbeelding centraal staat. Niet de werkelijkheid zelf, maar een afbeelding van een afbeelding van de werkelijkheid.
In de serie Bergen aan Zee legde hij een vergrote uitsnede van een wandelkaart op het strand, precies op de plek die erop afgebeeld was, en fotografeerde hoe de vloed de kaart overspoelde. In Spiegelvelden onderzocht hij waar een spiegel zich bevindt op de lijn tussen werkelijkheid en afbeelding. In RE-CAPT en Panorama Confrontatie plaatste hij panorama’s tegenover de werkelijkheid – een confrontatie die niet altijd klopt.
Het werk van Andreas Thedieck is te zien op Muurhuizen 121.
Mary Treu
Beeldhouwer Mary Treu maakte in 1999 haar eerste vrouw uit steen. Daarna volgden nog vele andere vrouwelijke en mannelijke figuren. Mary gebruikt verschillende soorten steen. Sommige werken worden daarna in brons gegoten en sinds kort ook in aluminium. Haar beelden houdt ze zo strak mogelijk; de grilligheid van de steen bepaalt de sfeer. Sinds 2011 schildert Mary ook. Zij is autodidact.
Mary Treu exposeert op Havik 31.
